Lord, mahal mo 'ba ko?

Lord, mahal mo ba ‘ko?

Kasi kung mahal mo ‘ko bakit ganito?

Bakit lahat yata ng kamalasan sa mundo nasalo ko.

Bakit nanay ko lang ang nagsasabing gwapo ako.

Kung mahal mo ‘ko Lord, bakit mahirap kami?

Noong bata ako, imbes na tinola, nilaga, sinigang, ang sinasabaw namin sa kanin ay kape.

At ‘pag pumapasok ako sa eskwela, kahit bagong laba ang luma kong uniporme,

mukha pa ring marumi.

Lord, mahal mo ba ‘ko?

Kasi kung mahal mo ‘ko, bakit di ako nakapagtapos?

Palagi kong baon, nilagang dahon ng kamote ‘yong talbos.

Sinasabi ko na lang sa kaklase ko na paborito ko ‘yon pero bibigyan ko siya sabay kurot sa baon niyang manok.

Kung mahal mo ‘ko Lord, bakit ‘di mo ‘binigay ang trabahong gusto ko?

Maging guro, makapagturo sa mga batang gustong matuto.

Pero ayos din naman ang naging trabaho ko.

Nakaitim na sapatos, plantiyadong pantalon, long sleeve may kurbata pa ko. May sukbit pang shotgun saka pito. Tatlong taon naging guwardiya ako.

Lord, mahal mo ba ‘ko?

Kasi kung mahal mo ‘ko, bakit ganito?

Bakit iniwan niya ‘ko kahit ‘di naman ako nagloko?

Bakit hinayaan mong masaktan ako ng ganito?

Kung mahal mo ‘ko Lord, bakit sobrang lungkot?

Puso ko’y nabalot ng takot, poot at pag-iimbot.

‘Di ko kayang buuin wasak kong pusong may kirot.

Lord, mahal mo ba ‘ko? Pakiusap, pakisagot.

Isang gabing maulan, aking binalikan

mga turo ni pastor noong ako’y musmos lang.

Kinuha ang aklat mula sa lalagyan,

Akin ‘tong binuksan sa libro ng Juan.

Ang sabi,

Sapagkat gayon na lamang ang pagibig ng Diyos sa sanlibutan kaya’t ibinigay niya ang kanyang bugtong na anak upang ang sinumang sumampalataya sa kanya’y hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.

Lord, nakakahiya.

Sa sobrang kalungkutan, napagdudahan kung mahal mo ba ‘kong talaga.

Itinatanong ang katanungang alam ko naman ang kasagutan mula pa nang umpisa.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi kahit ‘pinanganak akong mahirap, meron akong mabuting ina.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi kahit mukhang marumi ang suot ko, wala akong narinig na panghuhusga.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi pinalaki mo ko sa talbos na masustansiya pala.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi mahal na ang kape sa starbucks pero pinagsawaan ko na ‘yong isabaw sa kanin noong ako’y bata pa.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi ginawa mo ‘kong guwardiya para protektahan ang iba.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi kahit ‘di ako naging guro, may pagkakataon pa rin akong magturo ng iyong salita.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi hinayaan mong masira ang puso ko nang ako’y iwan niya.

Mahal mo ‘ko Lord, kasi imbis na buuin mo ito, binigyan mo ko ng bagong pusong mas mabuti kesa sa nauna.

Kung may kayang magmahal ng walang hanggan, ikaw ‘yon Lord, walang iba.

Noong ibigay mo ang anak mo para ako’y maisalba.

Noong pasanin ni Hesus ang krus na dapat ako ang may dala.

Para hugasan ang kasalanan, kailangang mamatay siya.

Sa pagkakataong ito’y gusto kong itaas

ang mga kamay ko, kasabay ng bigkas.

Hesus, Panginoon ko, aking tagapagligtas.

Sagot sa tanong ko’y mahal mo ‘kong wagas.

Lord, mahal din kita.

Lumang Aparador

“Sunoooooog! Sunoooooog.” Nagkakagulo ang mga tao sa skwater area. Malaki na ang apoy ng mga oras na iyon na tumutupok sa isang bahagi ng kilalang mayamang lungsod. Kanya-kanyang takbo, sigaw at hakot ng mga maisasalbang gamit ang mga residente.

Ilan sa kababaihan ay noon lang natutong magdasal. Makailang beses nag-antanda ng krus habang binabantayan ang nag-iiyakang mga batang katabi ng mga nakabalagbag na gamit sa daan.

Ang mga kalalakihan ay pabalik-balik sa pagtakbo bitbit ang kanya-kanyang balde ng tubig at umaasang mapapatay ang apoy sa kanilang pagsasaboy dito kasabay ng pagsambit ng lahat ng murang alam nila.

Lagpas isang oras bago dumating ang mga bumbero. Naapula ang malaking apoy na tumupok sa lahat ng kabahayan. Walang itinirang bahay ang nangyaring sunog. Galit ang mahihirap na residente pero hindi sila makapagreklamo. Anong laban nila? Hindi naman sa kanila ang lupang kinatitirikan ng mga bahay nila.

Kinabukasan ay binisita ni Mayor Palacio kasama ng kanyang binatang anak na si Auron ang mga biktima ng sunog. Namahagi sila ng mga kinakailangan ng mga ito. Supot na naglalaman ng dalawang sardinas, tatlong pirasong instant noodles at dalawang kilong bigas. Bukod sa mga iyon ay namahagi rin sila ng mga damit para sa mga residente. Lahat ay nabahagian.

“Pa, magiikot-ikot lang po ako rito.” sambit ni Aurion sa kalagitnaan ng pamimigay ng tulong ng mayor sa mga mga biktima.

“Sige anak at nang makilala ka ng mga tao rito!” tugon ng mayor sa kanyang anak.

Nag-ikot sa lugar ang binata. Nasaksihan niya at namasdan kung ano ang kalagayan ng mga residenteng nasunugan ng mga bahay. Namasdan niyang maiigi kung papaano maglatag ng karton o trapal sa simentadong sahig ng daan ang mga tao. Ito ang nagsisilbing higaan at upuan ng mga bata’t matatanda, pansamantalang tahanan ika nga.

Kitang-kita niya rin ang mga itim na kahoy na nagkalat sa daan na sanhi ng pagkakasunog. Mga gamit sa lugar na iyon na naabo. Ang ilang tao ay naghahagilap at nagkakalkal pa sa kanilang nasunog na bahay ng kahit anong gamit na maaari pang mapakinabangan o ibenta sa junkshop.

Sa isang bahagi ng lugar na iyon ay napansin niya ang mga nagkukumpulang tao. Nilapitan niya ito upang alamin ang dahilan. Sumingit siya sa mga nagkukumpulang tao at nakita ang isang lalaking may hawak na mikropono at nagsasalita habang may nakatutok na camerang buhat naman ng isang lalaking mas malaki pa ang katawan.

Dinig na rinig ni Auron ang mga sinasabi ng tagapagbalita.

Ang sanhi raw ng sunog ay maaaring maling linya ng kuryente. Nubenta porsyento ng lugar ang natupok, mahigit tatlong daang pamilya ang apektado. Walang naiulat na namatay subalit may dalawang nawawala.

Sa mga nakita at narinig ng binata ay wala man lang siyang naramdamang awa. Wala siyang pakielam sa mga tao roon. Hindi siya kagaya ng kanyang amang malapit ang puso sa mga mahihirap.

Iniwan niya ang kumpulan ng mga tao at ipinagpatuloy ang pag-iikot sa lugar. Sa gitna ng mga sunog na kahoy, nangitim na mga pader at naabong mga gamit ay napansin niya ang isang nakatumbang aparador. Mas malaki ito sa pangkaraniwan. Maganda pa rin ang kulay nito na parang hindi naapektuhan ng sunog. Ang kulay nitong brown na medyo mamula-mula dahil sa swabeng barnis nito ang labis na nakapagbigay kariktan dito. Dagdag pa ang orasan sa kaliwang bahagi nitong nakadikit sa mismong aparador ay mapagkakamalan mo itong mamahalin. May naisip ang binata.

Sa mansiyon ng pamilya Palacio.

“Dahan-dahan lang ang pagbuhat at baka bumagsak.” Minamanduhan ni Auron ang dalawang lalaking nakabarong habang buhat-buhat ang isang aparador.

“Saan po namin ito ilalagay?” tanong ng isa sa mga nagbubuhat.

“Idiretso niyo na sa loob ng kwarto ko.” Sagot ng binata.

Pagkalapag ng lumang aparador sa kwarto ng binata ay agad umalis ang dalawang nakabarong na lalaking nagbuhat nito.

Mula sa bulsa ay inilabas ng binata ang kanyang mamahaling cellphone at may tinawagan.

“Hello tol. May bago ako rito, baka gusto mo?” Sambit ng binata sa kanyang kaibigang anak ng congressman na nasa kabilang linya habang mainam na tinititigan ang lumang aparador na nakuha niya kanina sa pinangyarihan ng sunog.

“Ayos yan tol. Akin na ‘yan, wag mo nang ialok sa iba.” Tinig ng kanyang kaibigan sa kabilang linya.

Pinutol ng binata ang kanilang pag-uusap, muling ibinulsa ang cellphone at patuloy na pinagmasdan ang aparador.

Marami na siyang naibentang kung anu-anong antigong bagay na nakukuha niya sa kung saan-saan. Ang iba sa mga ito ay hindi totoong antigo at sa halip ay pinagmumukha lang luma. Naibebenta niya ang mga iyon sa mataas na halaga kumporme sa mabubuo niyang istorya patungkol sa mga iyon.

Dalawang bagay na lang ang naiwan sa kuwarto niya ngayon. Isang malaking bangang walang pintura subalit nadidisenyuhan ng mukhang parang sa anito at isang tabak na mayroong kalawang sa bahaging hawakan nito. Kailangan niya pa itong ipalinis upang magmukhang mamahalin.

Ngayon nga ay naragdagan ito ng isang lumang aparador. Sa itsura nito ay hindi na kailangan pang linisin o may baguhin man lang para makahanap ng bibili. Nakakapagtatakang sa pinangyarihan ng sunog niya nakuha ang lumang aparador na iyon subalit hindi ito makikitaan ng kahit anong pinsala na sanhi ng sunog.

Nilapitan niya ito at sabik na hinawakan ang hawakan ng pintong gawa sa tanso para sana buksan at makita ang loob. Baka kasi ang itsura ng loob nito ang may kailangan pang ayusin. Matigas ang pagkakasara ng pinto nito. Mukhang nakakandado at wala naman siyang susi para rito.

Tinawag niya ang isa sa dalawang lalaking nakabarong na kaninang nagbuhat nito para magpatulong.

“Sir ayaw talagang mabuksan eh.” Sambit ng lalaking nakabarong hawak ang kapirasong alambre na abala pa rin sa pagsusuot noon sa susian ng pinto ng lumang aparador.

“Sirain mo na lang ang pinto. Ipapagawa ko na lang pagkatapos.” Kunot noong utos ng binata.

Mabilis na lumabas ng kwarto ang lalaking nakabarong at sa pagbalik nito ay may dala na itong maso na mas malaki ng kaunti sa ordinaryong martilyo.

Pumuwesto ito sa harap ng aparador. Sinentro ang susian nito na nasa ilalim ng hawakan ng pinto at inihampas ang dalang maso. Nagkaroon ng gasgas ang bahaging iyon ng aparador subalit hindi ito bumukas. Sa pangalawang pagkakataon ay inihampas ng lalaking nakabarong ang dalang maso sa parehong bahaging tinamaan kanina, mas malakas. Tanggal ang hawakan ng pinto. Bumukas ang aparador.

Halos masuka ang dalawa sa nakitang laman ng aparador. Dalawang kalansay ng tao. Halatang pagkasunog ang dahilan kung bakit mga buto na lang at dalawang bungo ang natira. Ang ilan sa mga buto ay maitim dagdag pa ang amoy na nanggagaling dito na katulad ng nasusunog na buhok o balahibo ng manok.

“Ilabas niyo yan at linisin. Itapon niyo ang mga buto.” Muling utos ng binata na halatang bumaliktad ang sikmura dahilan kaya mabilis na tinungo ang banyo.

Tinawag ng lalaking nakabarong ang kanyang kasama para magpatulong ilabas ang lumang aparador. Itinapon nila ang mga buto at nilinis ang loob nito. Inayos din nila ang bahaging nasira gawa ng pagkakahampas ng maso.

Kinagabihan ay muling ibinalik ng dalawang lalaki ang lumang aparador sa loob ng kuwarto ng binata.

“Ayos na ba?” Tanong ng binata.

“Opo.” Sagot ng mas malaking lalaki kasabay ng kanilang pagtango.

“O heto at maghappy-happy muna kayo. Ako na ang bahala kay papa.” Inabutan ng binata ang dalawa ng tig-isang libong piso.

Agad na nilisan ng dalawang tauhan ng mayor ang mansiyon.

Binuksan ng binata ang aparador. Malinis na ang loob nito, wala na rin ang amoy na katulad ng nasusunog na buhok o balahibo ng manok. Bukas ng umaga ay maaari niya na itong ihatid sa kanyang kaibigan. Tinungo niya ang kama at nahiga hanggang makatulog na mayroong ngiti.

Hating-gabi ay nagising ang binata dahil sa isang pamilyar na amoy. Parang amoy ng nasusunog na buhok o balahibo ng manok.

Bumangon siya mula sa pagkakahiga para alamin kung saan iyon nanggagaling. Nang mapatapat siya sa lumang aparador ay mas lalong lumakas ang nakakasulasok na amoy.

Binuksan niya ang pinto nito at laking gulat nang nakita ang mga nasunog na buto sa loob nito. Nakakapagtaka dahil ipinalinis niya na ito kanina. Lumabas siya para tawagin ang dalawang tauhan ng kanyang ama subalit wala pa ang mga ito.

Bukas ng umaga niya ihahatid sa kaibigan ang aparador. Walang nagawa ang binata kung hindi siya na mismo ang muling naglinis ng loob nito. Kumuha siya ng sako at doon inilalagay ang mga sunog na buto.

Pero may mali, bakit hindi nauubos ang mga buto? Bakit hindi napupuno ang sako?

Binilisan niya pa ang paglilipat ng mga buto mula sa loob ng aparador papunta sa sako pero ganoon pa rin. Mas lalo niya pang binilisan subalit parang pabalik balik lang ang mga buto na ipinapasok niya sa sako at sa mga buto na muling lilitaw sa loob ng aparador.

”Aaaaaaaaaah.” Malakas na sigaw ng binata na tuloy pa rin sa kanyang paglilipat ng mga nasunog na buto sa sako.

Narinig ni Mayor Palacio ang sigaw ng kanyang anak kung kaya’t mabilis nitong tinungo ang kwarto nito. Naabutan niya ang binata na nakaluhod sa harap ng bukas na aparador na walang laman sa loob. Sa tabi ng kanyang anak ay may sakong wala ring laman.

Nagtataka na ang mayor sa ikinikilos ng anak dahil parang mayroon itong kinukuha mula sa aparador at isinasalin sa sako kahit wala naman talagang kahit anong laman iyon.

“Anong ginagawa mo anak?” tanong ng mayor na halata pa rin ang labis na pagtataka.

“Itong mga buto kasi Pa, inilalagay ko sa sako kaso ayaw maubos-ubos. Kanina ko pa ito sinasalin.” balisang sagot ng binata.

“Pero anak, wala namang mga buto?” nag-aalalang paliwanag ng mayor sa kanyang anak.

“Kung ayaw nilang mailagay dito sa sako, susunugin ko na lang ng tuluyan ang mga butong ito.” Parang pinanawan na ng katinuan ang binata dahil sa pagkakangisi nito.

Patakbong lumabas ng kwarto ang binata at sa pagbalik nito ay may dala nang isang bote ng gasolina at lighter.

“Anong gagawin mo diyan anak?” tanong ng mayor subalit parang wala ng naririnig na kahit ano ang binata.

Ibinuhos nito sa aparador ang dalang gasolina at sinilaban gamit ang lighter. Nagliyab ang aparador, kumalat ang apoy sa ibang bahagi ng kwarto. Malakas na tumatawa ang binata habang pinagmamasdan ang nasusunog na aparador. Hindi mapigilan ng mayor ang mapaiyak habang pinagmamasdan ang anak.

Unti-unting lumaki ang apoy at nilamon ang kabuuan ng mansiyon ng mga Palacio.

Kinaumagahan ay dinagsa ng mga tao ang nasunog na mansiyon ng mayor.

Isang lalaki ang may hawak na mikropono at nagsasalita habang may nakatutok na camerang buhat naman ng isang lalaking mas malaki pa ang katawan.

Rinig na rinig ng dalawang tauhan ng mayor ang ulat ng tagapagbalita.

Ang pinagmulan daw ng sunog ay gasolinang natapon sa kwarto ng anak ng mayor na sinilaban gamit ang lighter. Natagpuang sunog ang bangkay ng mag-ama. Siguradong malulungkot ang mga mahihirap sa pagkamatay ng mabuting mayor.

“Mabuting mayor daw pre. Eh pumayag nga siyang ipasunog ang mga bahay sa skwater area na pag-aari ni congressman.” Sambit ng isa sa mga tauhan ng mayor sabay tawa.

“Oo nga pre, pareho silang demonyo ni congressman.” tugon ng mas maliit na tauhan ni mayor.

Tumigil sa pag-uusap ang dalawa ng may dumating na isang magarang sasakyan. Iniluwa nito si Congressman kasama ang binatang anak nito.

Dinumog ng reporter at mga tao ang Congressman. Samantalang ang anak naman nito ay humiwalay sa kumpulan ng mga tao.

Habang nagmamasid sa paligid ang binata ay may napansin ito sa isang bahagi ng nasunog na mansiyon.

Isa iyong nakatumbang lumang aparador.

Ang Nakahimlay, Bantay at mga Ibon

Pagdilat ng mga mata ni Mikko ay naroon na siya sa isang tahimik at malawak na lugar na animo’y isang simbahan. May ilang mga malalaking poste at bintanang korteng krus ang makikita sa paligid nitong nagbibigay liwanag sa loob ng lugar na iyon.

Walang maalalang kahit ano ang binata, hindi rin niya alam kung bakit siya nakasuot ng metal na baluting alanganing tanso o bakal dahil sa mga bahagi nitong kinakalawang.

Sa dulo ng lugar na iyon ay may altar kung saan matatagpuan ang malaking krus ay napansin niya ang isang kahon, para itong isang ataul subalit walang takip kung kaya’t naaaninag niya ang nakahigang babae roon.

Marahan siyang tumayo at nanghihinang lumapit sa nakahigang babae. Doon niya nalaman na walang buhay ang nilalang na nakahiga sa kahong nalalatagan ng mga bulaklak. Maganda ang babae, wala itong saplot sa katawan. Bagama’t hindi na ito humihinga ay parang buhay pa rin at natutulog lang. Ang malulusog na dibdib nito ay bahagyang natatakpan ng buhok nitong kulay pula. Ang ibabang bahagi naman ng katawan nito ay natatakluban lamang ng kapirasong pulang telang may gakamaong bungong may lamat kung kaya’t nakalantad ang mapuputi nitong hita.

“Sino ang babaeng ito?” sa isip niya.

Hindi maintindihan ng binata ang nangyayari. Bakit hindi siya makapagsalita? Bakit wala siyang maalala? Gusto niyang sumigaw at magwala. Halos ikabaliw niya ang mga katanungan sa isip niya. Napaluhod siya at napasuntok sa sahig na naging dahilan ng pagkalamat nitong hindi niya napansin.

Muli siyang tumayo at misnasdan ang babae, biglang bumilis ang kabog ng dibdib niya. Sa ibabang bahagi ng kanyang katawan ay parang may likidong nais kumawala na naging dahilan para tumigas ang kapirasong laman doon.

Akmang tatanggalin niya ang kapirasong telang may gakamaong bungong may lamat na nakataklob sa ibabang bahagi ng katawan nito ng biglang may nagsalita.

“Siya ang kasintahan mo!”

Hinanap ng binata ang pinanggagalingan ng boses. Doon niya pa lang napansin ang dalawang hawla na nakasabit sa magkabilang bahagi ng altar. Ang nasa kanan ay may nakakulong na puting ibon, nanghihina itong nakasalampak sa kinalalagyan nito at walang lakas para tumayo.

“Siya ang kasintahan mo!” roon ay nabatid na ng binata na sa ibon nga nanggagaling ang boses.

“Pinatay siya ng itim na ibon at tumakas” pagpapatuloy nito habang nanghihinang itinuro gamit ang pakpak ang kabilang hawla na bukas ang pinto.

Hindi pa rin maintindihan ng binata ang nangyayari.

“May pagkakataon pa tayo, siguradong babalik ang itim na ibong iyon dahil nakalimutan niyang kunin ang kalawit sa tabi ng iyong kasintahan. Ang aking lakas ay isinalin ko sa’yo noong wala kang malay na nakasalampak diyan sa sahig.” Pagpapaliwanag ng nanghihinang puting ibon.

Muling lumipat ang tingin ng binata sa nakahimlay na babae. Doon niya lang napansin na mayroon ngang kalawit sa tabi nito. Dagdag pa ang isang gakamaong bungong may lamat na parang gawa ng pagkakatusok ng kung ano na nakapatong sa ibabang bahagi ng katawan ng babaeng sinasabing kasintahan daw niya.

“Ang itim na ibong iyon ay malakas at mabilis. Hindi sasapat ang lakas na ibinigay ko sa iyo para talunin siya dahil hindi mo kabisado ang paggamit ng lakas na iyan. Subalit may maaari ka pang gawin. Kailangan mong agawin ang hawak niyang espada kung saan nanggagaling ang kanyang lakas.” Muling pagsasalita ng puting ibon.

Ilang minuto pa ang hinintay ng binata bago bumalik ang itim na ibon. Nagkubli siya sa isa sa malalaking mga poste ng lugar na iyon.

Sa pagdating ng ibon ay nagpalipad-lipad ito sa buong paligid ng lugar na parang may hinahanap bago tuluyang lumapag sa sahig gamit ang kaliwang paa, ang kabilang paa naman nito ay may kapit na espada.

Naging maingat naman ang binata sa pagkukubli upang sa gayon ay hindi siya makita ng itim na ibon. Ilang segundo ang hinintay ng lalaki bago makakuha ng magandang tiyempo. Mabilis niyang sinunggaban ang itim na ibon subalit nabigo siya. Hindi pa man siya lubusang nakakalapit ay mabilis na itong nakalipad kapit-kapit ang espada. Subsob sa sahig ang binata.

Tama nga ang sinabi ng puting ibon na bukod sa malakas ay mabilis din ito.

Hindi niya magagawang agawin ang espada nito sapagkat nakakalipad ito at hindi niya magagawang maabot.

Muling nagsalita ang puting ibon.

“Kunin mo ang kalawit sa tabi ng kasintahan mo at gamitin mo iyon bilang sandata para labanan siya.”utos ng puting ibon.

Mabilis na sumunod ang binata. Kinuha niya ang kalawit sa gilid ng babaeng nakahimlay sa kahon.

“Ang lakas ko ay nasa iyo, tumalon ka at maaabot mo siya.” Muling utos ng nanghihinang puting ibon sa loob ng nakakandadong hawla.

Ginawa nga ng binata ang iniutos ng nanghihinang ibon. Hindi siya makapaniwalang sa kanyang pagtalon ay ganoon kataas ang kanyang inabot na sasapat para makaharap niya sa ere ang itim na ibon. Agad nitong winasiwas ang hawak na kalawit at umaasang matatamaan niya ang itim na ibon subalit madali itong nasasalag ng espada o kung hindi naman ay naiiwasan ang kanyang bawat pag-atake.

Ang nakapagtataka ay kung bakit hindi lumalaban ang itim na ibon at puro pag-ilag at pagsalag lang ang ginagawa nito.

Muli ay lumapag ang binata sa lupa mula sa pagkakatalon nito. Paulit-ulit ang eksena, tatalon siya ng mataas, aatakihin ang itim na ibon ngunit masasalag at maiiwasan lamang ng kanyang kalaban ang kanyang bawat pag-atake at muling lalapag sa sahig.

Alam ng binata na hindi niya matatalo ang kalaban sa ganitong paraan. Masyadong malakas at mabilis ang itim na ibon para mapabagsak ito o kahit man lang maagaw ang hawak nitong espada na pinanggagalingan ng lakas nito.

Pagod na siya, subalit napansin niyang pagod na rin ang ibon at halata iyon sa pagbagal ng pagaspas ng mga pakpak nito.

Tama nga ang napansin niya. Lumapag sa sahig ang ibon sa labis na kapaguran. Mabilis niya itong sinugod at inatake gamit ang kalawit. Bagamat hindi magamit ng ibon ang espada kapag nasa lapag ito ay mabilis pa rin nitong naiiwasan ang mga atake niya.

Sa isang bahagi ng sahig ay may napansin ang binata. Isang lamat, iyon ang lamat na iniwan ng kanyang pagkakasuntok kanina. May naisip siyang paraan.

Muli ay mabilis niyang sinugod ang itim na ibon at iwinasiwas ang hawak niyang kalawit dahilan para mabilis na umiwas paatras ang ibon. Subalit mabilis na sinundan ng binata ng isang buong lakas na suntok sa sahig. Nagkalamat ang sahig, gumawa ito ng malaking bitak patungo sa puwesto ng itim na ibon.

Nawalan ng balanse ang ibon subalit nagawa pa rin nitong makalipad. Iyon nga lang ay nabitawan nito ang hawak na espada na agad namang sinalo ng binata.

Mula sa pagkakalipad ay unti-unting nanghina ang itim na ibon at lumagpak sa lupa.

“Ilagay mo ang Espada at Kalawit sa magkabilang gilid ng iyong kasintahan para mabuhay siya.” Boses na galing sa nanghihinang puting ibon sa loob ng hawla.

Lumapit ang binata sa nakahimlay na babae at inilagay niya ang hawak na kalawit at espada sa magkabilang gilid nito.

Umilaw ang gakamaong bungong nakapatong sa ibabang bahagi ng katawan nito, nawala rin ang kaninang mga lamat nito. Lalo pang lumakas ang nakakasilaw na ilaw na naging dahilan ng kanyang pag-atras.

Nang mawala ang nakakasilaw na ilaw ay naaninag niya ang kaninang nakahimlay na babae na nakatayo na sa harapan niya. Hawak nito ang kalawit sa kaliwang kamay at ang espada sa kanan.

Sa kanang bahagi ng lugar ay nakita niya ang nakatayong mestisong lalaki at ang sirang hawla, wala itong saplot sa katawan. Napatingin rin siya sa isang bahagi ng sahig kung saan may nakabulagtang morenang babaeng wala ring saplot, ang lugar kung saan lumagpak ang itim na ibon.

Sa pagkakabuo ng bungo sa pamamagitan ng espada at kalawit ay nabuhay ang kaninang nakahimlay na babae. Bumalik sa totoong anyo ang dalawang ibon at nanumbalik ang alaala niya.

Bumalik sa kanya ang pangyayari. Hindi niya alam kung bakit binabantayan niya ang nakahimlay na babae. May suot siyang metal na baluting alanganing tanso o bakal dahil sa mga bahagi nitong kinakalawang at may hawak din siyang espada.

May lalaking nakapasok sa loob ng lugar na iyon at ninakaw ang kanyang espada. Unti-unti siyang nanghina gawa ng pagkakapukpok ng matigas na bagay sa kanyang ulo. Subalit bago siya mawalan ng malay ay nagawa niyang buksan ang nakakandadong hawla ng itim na ibon. Mabilis na hinabol ng itim na ibon ang magnanakaw. Nais niya ring sumunod subalit ilang hakbang pa ay nawalan na siya ng malay at lumagpak sa sahig.

Muli ay ibinalik niya ang tingin sa morenang babaeng nakasalampak sa sahig. Unti unting bumalik ang ilan pang ala-ala kasabay ng kanyang pagi-yak at pagsigaw.

“Nathaliaaaaaaa!”

****************************************

Limang taon na ang nakararaan.

Nilabanan ng magkasintahang Mikko at Nathalia ang masamang diwatang nagkagusto sa binata. Nais nitong gawing asawa ang binata upang maging haring maghahasik ng kasamaan sa mundo. Nagawa nilang talunin at mapatulog ang diwata sa pamamagitan ng pagsaksak ng binata sa bungong nasa ibabang bahagi ng katawan nito gamit ang espadang naagaw niya mula rito.

Subalit may sumpang kapalit ang pagkakasira ng bungo. Makakatulog ang nagmamayari nito.

Lahat ng nilalang na makakasaksi sa pagkasira ng bungo ay magiging ibon at hindi makapagsasalita. Makapagsasalita lamang ito kapag masama ang kalooban.

Ang sinumang makakasira sa bungo ay hindi mag-aanyong ibon subalit mabubura ang lahat ng ala-alang mayroon ito mula ng kanyang pagkasilang at hindi rin makapasasalita.

Mawawala lamang ang sumpa kapag nabuong muli ang bungo sa pamamagitan ng paglalagay ng espada nito at kalawit ng kanyang alalay sa magkabilang gilid ng natutulog na diwata.

****************************************

At ngayon nga ay tuluyan ng nawala ang sumpa. Lumapit ang binata sa kanyang kasintahan, hinubad ang kanyang suot na baluti at isinaplot sa kanyang nanghihinang kasintahan. Tumakbo siyang pasugod sa diwata para suntukin ang bungong nasa ibabang bahagi ng katawan nito subalit mabilis ding tumakbo ang mestisong alalay ng diwata. Kinuha ang kalawit mula sa diwata at iwinasiwas sa binata.

Bagsak sa lupa ang walang malay na si Mikko.

Lumakas ang hangin dahil sa matinding galit ng diwata.

“Bakit mo sinaktan ang magiging hari ko?” Pasigaw niyang pagkakasabi sa kanyang alalay sabay mabilis na paglapit dito at pagtarak ng kanyang espada sa dibdib nito. Bagsak sa sahig ang mestisong alalay.

Pagkahugot ng espada sa dibdib ng alalay ay lumapit ang diwata sa binata, binitawan ang kanyang espada at niyakap ang walang malay na katawan nito.

Ilang minutong nasa ganoong posisyon ang diwata yakap-yakap ang katawan ng binata ng maramdaman niyang may tumusok sa kanyang likod. Nang lingunin niya ito ay nakita niya ang nanghihinang si Nathalia hawak ang espadang nakatarak sa likod niyang tumagos sa kanyang katawan at tumusok sa bungo na nasa kanyang harapan. Bagsak sa sahig ang diwata.

Niyakap ni Nathalia ang walang malay na si Mikko.

“Mawawala na ang ala-ala ko maya-maya lang. Maaaring malilimutan kita pero tandaan mong mahal na mahal kita kahit hindi na kita kilala.” Huling nasabi ng dalaga bago siya tuluyang nahimbing dahil sa matinding pagod.

****************************************

Sa isang tahimik at malawak na lugar na animo’y isang simbahan. May ilang mga malalaking poste at bintanang korteng krus ang makikita sa paligid nitong nagbibigay liwanag sa loob ng lugar na iyon ay matatagpuan ang isang babaeng may hawak na espada at nakasuot ng metal na baluting alanganing tanso o bakal dahil sa kinakalawang na parte nito.

Wala siyang naaalalang kahit ano. Basta ang alam niya ay kailangan niyang bantayan ang nakahimlay na babae sa kahong malapit sa altar na nalalatagan ng mga bulaklak. Maganda ang babae, wala itong saplot sa katawan. Bagama’t hindi na ito humihinga ay parang buhay pa rin at natutulog lang. Ang malulusog na dibdib nito ay bahagyang natatakpan ng buhok nitong kulay pula. Ang ibabang bahagi naman ng katawan nito ay natatakluban lamang ng kapirasong pulang telang may gakamaong bungong may lamat kung kaya’t nakalantad ang mapuputi nitong hita.

Sa magkabilang bahagi ng altar ay may dalawang hawlang nakasabit at nakakandado. Sa kanan ay nakakulong ang puting ibon at ang itim naman ang sa kaliwa. Tanging ang puting ibon lamang ang nakapagsasalita.

Favorite (Cheese Cakelicious)

*******

Mahigit isang taon na kaming hiwalay pero palagi pa rin ako dito sa J.co, inoorder ko pa rin ang mga paborito naming pagkain at inumin ni Mich. Dati ay palagi naming inoorder ang dalawang pirasong donuts na Cheese Cakelicious ang flavor, umoorder din kami ng tigisang drinks, palagi niyang inoorder ang Iced Lemon Tea. Sipunin kasi siya at naniniwala na kayang iwasan ang pagkakaroon ng sipon sa paginom ng inuming may sangkap na lemon. Ang palagi ko namang inoorder ay ang Hot coffee of the day, para sa akin ay wala ng sasarap sa mainit na kapeng mabibili mo sa J.co, kung kasalanan man ang paginom ng kape rito, itinuturing ko ng makasalanan ang sarili ko sa dami ng nainom ko.

Maraming saksakan sa tindahang iyon dagdag pa ang mabilis na wifi kaya maaari mong gamitin ang kung ano mang gadgets na mayroon ka, subalit pipiliin naming umupo sa pinakagilid o sulok na walang saksakan para sa gadgets, hindi rin kami naglalabas ng gadgets kapag kumakain kami roon. Mas masarap kasing kumain kapag kausap mo ng harapan ang kasama mo.

Ang gagawin namin ay kukunin na namin sa counter ang dalawang Cheese Cakelicious na donuts. Sa itsura pa lang ng donuts na iyon ay hindi na namin nagagawang hintayin pa ang inorder naming drinks. Sa harap pa lang ng counter ay kakainin na namin iyon. Wala ng kutsakutsara o tinitinidor pa. Mas malaki ang kagat sa donut, mas nasasatisfy kami. May mga pagkakataon pa na tutulo ang filling noon sa damit namin o di naman ay maiiwan sa pisngi at sabay kaming magtatawanan.

Bago kami umupo sa isang gilid ng dining ay ubos na namin ang Cheese Cakelicious. Hihintayin namin na tawagin ang pangalan namin para sa drinks. Ako ang kukuha noon sa bar area at ihahatid sa mesa kung saan kami nakaupo. Bawat isang drinks ay may kasamang isang free Glazy donut, ako ang kakain ng dalawang libreng donuts na iyon. Ang gagawin niya ay babawasan ng ilang pirasong yelo ang drinks niya bago niya ito inumin. Ako naman ay diretsong higop na sa mainit na kape, di na kailangan ng gatas at asukal, mas malalasahan kasi ang kape kapag kape lang talaga siya.

Palagi kami sa J.co dati, masasarap na donuts at inumin, usapan, harutan at asaran. Halos dito na sa lugar na ito kami bumuo ng pangarap.

Subalit nagkahiwalay kami, hindi pagkakaunawaan. Ngayon nga ay palagi ko siyang nakikita sa katapat na tindahan, palaging may kasamang lalaki. Ipinagpalit na talaga ako.

Kung bakit palagi pa rin ako dito sa J.co kumakain? Isa lang ang sagot, mahal ko pa eh.

Bumili ako ng dalawang pirasong Cheese Cakelicious at ipinalagay sa kahon bago ako tuluyang lumabas ng tindahan.

*******

Paborito kong Lugar ang kaharap na Tindahan na palagi naming kinakainan ng baklang kaibigan ko ngayon. Doon din kasi nabibili ang paborito naming pagkain at inumin ni Jed, dati kong kasintahan.

Mahigit isang taon na rin buhat ng hindi ko na kinakain ang mga iyon. Marami kasing bumabalik na alala. Palagi kami sa J.co dati, masasarap na donuts at inumin, usapan, harutan at asaran. Halos doon na sa lugar na iyon kami bumuo ng pangarap.

At nasasaktan ako sa masasarap na ala-alang iyon.

Iniwan ko muna sa mesa ang kaibigan kong bakla para umorder sa counter. Matapos kong umorder ay bumalik na ako sa mesa.

Napansin kong malandi ang pagkakangiti ng kaibigan ko sa akin na para bang nang aasar. Maya maya ay iniabot niya sa akin ang isang kahon. Napansin ko ang maliit na papel na nakaipit sa ibabaw ng kahon, may nakasulat, “KAHIT NA IPINAGPALIT MO NA AKO, ‘WAG MO SANANG IPAGPALIT ANG MGA PABORITO NATIN.” Pagbukas ko ng kahon ay may dalawang Cheese Cakelicious, muli ay isinara ko ito.

Hindi ko napigil ang pagtulo ng luha ko, tumingin ako sa katapat na tindahan, sa J.co pero hindi ko makita ang hinahanap ko. Hawak hawak ang maliit na kahon at akmang lalabas na ako ng tindahan ay tinanong ako ng kaibigan ko.

“Saan ka pupunta?” pangaasar na tanong nito.

“Sa J.co.” sagot ko habang lumuluha pa rin.

“Bakit?” muling tanong nito na tila nangaasar.

“Bibili ako ng drinks, mas masarap kasing kainin to kapag may Iced Lemon Tea.” Muli kong sagot habang nakanguso sa box.

“Yung totoo?” Malanding tanong nito na halatang di naniniwala sa sagot ko.

Sa kabila ng pag iyak ay nakahugot ako ng isang matamis na ngiti at nakasumpong ng kasagutan.

“Hahabulin ko siya, Mahal ko pa eh.” Sabay mabilis na labas ko ng tindahan.

kuha ko gamit ang mumurahin kong tablet (credit to me)

Proposal

“Sige na tol, ikaw ang magaling sa ganito eh.” naglalambing na pamimilit ng matalik kong kaibigang si Remar.

Kakabalik lang niya galing Amerika, sa akin unang nakipagkita ang loko. Palibhasa’y nagpapatulong kung papaano siya magpopropose sa kanyang kasintahan. Gusto kasi niya na maging sweet at romantic ang magiging eksena.

“Ano na tol? Tutulungan mo ba ako?” dugtong na tanong nito.

“Sigurado ka na ba? Isang taon pa lang kayong magkarelasyon ah.” Balik kong tanong.

“Ano ka ba? Wala sa tagal yan, nasa tindi ng pagibig yan, saka ikaw lang ang alam kong makakatulong sa akin sa mga ganitong bagay.” Nakangising sambit nito.

Alam kong may kahulugan ang mga ngising iyon. Bumalik sa ala-ala ko ang mga naganap dalawang taon na ang nakakaraan. Humingi rin ako ng tulong sa kanya, palibhasa’y magaling siyang mag-gitara kaya kinasabwat ko siya para sa planong pagpopropose kay Eyan, apat na taon kong kasintahan.

Ikawalo ng Pebrero, eksaktong anibersaryo namin. Pinulido ko ang lahat, sinigurado kong romantic ang kalalabasan ng bawat eksenang mangyayari.

Gusto kong maging espesyal sa kasintahan ko ang araw na iyon, mapasaya siya ng higit pa sa kaya kong gawin.

Maayos at maganda ang takbo ng mga eksena, walang babaeng hindi gugustuhing maranasan ang kagaya ng araw na iyon.

Niyaya ko siya sa isang parke, paborito niyang lugar na naging paborito ko rin. Doon ay naupo kami sa damuhan sa lilim ng isang puno ng talisay. Amin ang punong iyon, inari na namin at inangkin, patunay ang mga pangalan naming pinagigitnaan ng puso na nakaukit sa katawan nito.

Habang kami’y magkatabing nakasandal sa punong iyon ay itinaas ko ang isa kong kamay, hudyat para kay Remar.

Lumapit sa amin ang kaibigan ko dala ang kanyang gitara, umupo at sumandal sa kabilang bahagi ng katawan ng punong kinasasandalan namin.

Nagulat siya sa pagdating ng kaibigan ko. Nagkunyari rin akong nagulat.

Maya maya’y sinimulan ng tipahin ng kaibigan ko sa kanyang gitara ang isang kanta, ang theme song namin.

Pinasadahan sa gitara ang intro ng kanta, ilang segundo pa ay kinanta ko ang unang berso habang nakatitig kay Eyan.

“For all the times I felt cheated, I complained
You know how I love to complain”

Napatitig siya sa’kin, medyo mahahalata na sa kanyang reaksiyon ang kutob. Nagpatuloy ako sa pagkanta gamit ang hindi kagandahang boses.

“For all the wrongs I repeated, though I was to blame
I still cursed that rain”

Sa kalagitnaaan ng kanta ay tumayo ako’t hinawakan siya sa kamay para tumayo rin siya. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla na lang tumulo ang luha ko, ganoon din siya. Hindi kami bumibitiw sa pagkakaitig sa isa’t-isa.

“I didn't have a prayer, didn't have a clue
Then out of the blue”

Pagpasok ng chorus ay tumigil na ako sa pagkanta at isa isang naglapitan ang mga kaibigan namin bitbit ang tig-iisang uri ng bulaklak, sigurado akong matutuwa siya dahil mahilig siya roon. Inabot sa kanya ng isa sa mga kaibigan namin ang isang bugkos ng santan,  ang isa naman ay gumamela, nasundan pa ng waling-waling, dama de noche, daisy, carnation, tulip at ang huli ay isang pirasong pulang rosas.

Walo lahat ang bulaklak simbolo ng petsa ng anibersaryo namin. Bawat bulaklak na inaabot sa kanya ay ginawan ko ng isang taludtod ng tula na tumutukoy sa pagibig ko sa kanya. Nakasulat ito sa kapirasong karton na nakatali naman sa tangkay ng bulaklak.  Ang huling bulaklak na inabot sa kanya ay may nakataling singsing na kinalas ko naman ang pagkakatali habang hawak niya.

Bumalik sa chorus ang ritmo ng Gitatara, sabay sabay na kumanta ang mga kaibigan namin.

“God gave me you to show me what's real
There's more to life with just how I feel
And all that I'm worth is right before my eyes
And all that I live for though I didn't know why
Now I do, 'cause God gave me you”

Kasabay ng kanilang awit ay ang pagluhod ko sa harap ni Eyan hawak ang singsing.

“Mahal, will you marry me?” mas lalo siyang lumuha, ganoon din ako.

Mahal na mahal ko siya. Siya ang babaeng gusto kong makasama sa habang buhay, kung hindi lang din naman siya ang makakatuluyan ko, hindi na ako magmamahal pang muli.

Naputol ang pagbabalik tanaw ko ng magsalitang muli si Remar.

“Ano tol? Basta sa susunod na buwan ah, tutulungan mo ako, ikaw ang magpaplano sa gagawin kong pagpopropose.” Sambit niya.

“Sige tol, akong bahala” sagot ko bilang pagpayag. Sabay talikod ko para itago sa kaibigan ko ang luha at kalungkutang nararamdaman ko dala ng pagbabalik tanaw sa mga nangyari.

Humawak siya sa balikat ko, “Ano ka ba tol, kalimutan mo na siya. Hindi naman tumigil ang mundo noong humindi siya sa’yo diba?”

Ikalimang slowmo

Ikalimang slowmo na ‘to, bumagal nanaman ang paggalaw ng lahat ng bagay sa paligid, nakatingin ako sa’yo habang naglalakad ka sa likuran ng sasakyang kinasasakyan ko. Napakaganda mo sa puting damit na suot mo. Panglimang slowmo na ‘to, disidido na ko, ipagtatapat ko na, sasabihin ko ng mahal kita.

Naikwento sa akin ng first love ko rati na nakilala niya ang napangasawa niya dahil daw sa slowmo. Sinagot niya ang lalaki dahil sinabi nito sa kanya na noong nakita raw siya nito ay nagslowmo ang lahat, iyon ay parang mahika, parang babagal ang pag-ikot ng mundo ganoon din ang mga paggalaw ng mga bagay sa paligid sa mismong oras na mararanasan mo ang bagay na iyon. At nangyayari iyon kapag nakita mo na ang taong magpapatibok ng puso mo.

Naniniwala ako sa ganoong bagay. Bakit hindi? Eh naranasan ko na ‘yon noon, pero matagal ng hindi.

Matagal kong pinakiramdaman kung mararanasan kong muli iyon pero walang sino man ang muling nakapagparanas sa akin nito. Hanggang sa nakilala kita.

Noong una ay wala lang. Hindi naman kasi kita gusto at wala akong planong gustuhin ka. Subalit sa hindi maipaliwanag na dahilan ay ganoon ang nangyari. Nangyari ang mga slowmo.

Hindi ko alam kung papaanong nangyari, marahil ay dahil sa pagbibigay mo ng pagkain sa akin o sa hindi ko sinasadyang pakikinig sa mga binibitawan mong jokes. Sa tanda kong ito at pagiging mababaw ay alam ko na kung ano ang mga nakakatawang jokes sa hindi. At ang iyo ay kabilang sa pangalawa, subalit kung papaano mo bitawan ang mga iyon? Napapawi ang mga isipin at problema ko.

Ang unang slowmo ay noong unang beses na nakita kitang nakatali ang buhok. Papasok ka ng pinto noon, napatingin ako. Maikli lang ang distansiya mula sa pinto at sa pwesto mo subalit parang ang tagal mo iyong narating. Tila bumagal ang lakad mo, bumagal din ang kilos ng mga tao sa opisina, tumahimik ang paligid na parang wala akong naririnig, nakatulala lang ako sa’yo.

Mula noon ay nagduda na ako sa damdamin ko, parang gusto ako nitong traydurin, isubo sa isang pagkahulog. At nang maramdaman kong masaya ako sa pagkahulog na iyon, doon na ako nagpasyang kapag umabot ng lima ang slowmo ay magtatapat na ako sa iyo. At nasundan nga ito.

Ang ikalawang slowmo ay noong narinig kitang kumanta sa videoke, hindi kataasan ang boses mo na bumagay naman sa pagkakakanta mo sa isang kanta ng freestyle. Tumingin ako sa pinangagalingan ng boses, ikaw ang nakita kong may hawak ng mikropono. Muli ay bumagal ang kilos ng mga tao sa paligid na parang wala akong naririnig, nakatulala lang ako sa’yo.

Ang ikatlong slowmo ay noong nakita kita sa isang tindahan, pag baba ko ng sasakyan ay ikaw kaagad ang nakita ko. Masyadong pormal ang suot mo noong araw na iyon. Lutang na lutang ang ganda mo dahil doon. Gusto kitang lapitan subalit nangyari nanaman. Bumagal ang kilos ng mga nakapilang tao sa labas ng tindahan ganoon din ang mga sasakyan sa paligid, parang wala akong naririnig, nakatulala lang ako sa’yo.

Ang ikaapat na slowmo ay noong matapos ang isang party na dinaluhan nating dalawa, iyon rin ang araw na sa kaunaunahang pagkakataon ay naakbayan kita at nahawakan ang kamay mo. Kailangang itago ang ligaya’t kilig. Pagkabitaw ko sa kamay mo ay tumalikod agad ako para umalis. Sa huling pagkakataon ay nilingon kita sa isang pinto, abala ka sa pagkuha ng litrato, muli ay bumagal ang kilos ng mga tao sa lugar na iyon, parang wala akong naririnig, nakatulala lang ako sa’yo.

Ilang araw pa ay nagpasya na ako, hindi ko na hihintayin ang ikalimang slowmo. Bakit ko pa kailangang hintayin iyon e alam kong umiibig na ako.

Isang gabi ay sinundan kita sa paglalakad mo. Inipon ko ang lahat ng lakas ng loob at tapang na mayroon ako. kailangang masabi ko na, hindi ko na pwedeng ipagpabukas.

Eksaktong pagtawag ko sa pangalan mo ay sabay ang paglapit at pag-akbay ng isang lalaki sa’yo. Napatingin ka sa lalaki, inilipat mo ang tingin mo sa akin. Nakita ko ang takot sa mukha mo, doon ay kinutuban na ako. Mabilis kong sinugod ang lalaki para bigyan sana ng suntok, subalit naunahan ako nito, tumama ang kamay niyang may hawak na kung ano sa tagiliran ko.

Nakaramdam ako ng lamig, bumilis ang pintig ng puso ko at parang ‘di ako makahinga. Ikaw ang huling nakita ko noong gabing iyon bago ako pumikit, umiiyak ka.

Ikalimang slowmo na ‘to, bumagal nanaman ang paggalaw ng lahat ng bagay sa paligid, nakatingin ako sa’yo habang naglalakad ka sa likuran ng sasakyang kinasasakyan ko. Napakaganda mo sa puting damit na suot mo. Panglimang slowmo na ‘to, disidido na ko, ipagtatapat ko na, sasabihin ko ng mahal kita.

Subalit hindi mo ako naririnig, patuloy ka sa mabagal na paglakad sa likuran ng sasakyang kinasasakyan ko na mabagal din ang andar.

Kerubin

Nasa kalagitnaan ako noon ng pagkatulala, bumubuo ng sari’t saring pangarap sa pamamagitan ng pag-upo at pagtunganga sa harap ng monitor ng aking computer sa loob ng opisinang pinagtatrabahuhan ko.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay biglang may batang lumapit sa akin. Hindi ko maintindihan kung papaanong nagkaroon ng ganoong bata sa loob ng opisinang iyon, medyo kakaiba ang itsura nito dahil wala itong suot na damit at tanging puting lampin lang ang kanyang pangibaba. At ang higit ko pang ikinalito ay kung bakit ito may mumunting mga pakpak, idagdag pa ang hawak nitong pana at lalagyang nakasukbit sa kanyang likod na puno ng palaso.

Tumingin at nakiramdam ako sa paligid ko, pero mukhang hindi nila nakikita kung ano man ang nakikita ko. Ipinikit ko ng mariin ang mga mata ko at baka sakaling maglaho ang batang iyon sa aking pagdilat.

Subalit pagdilat ko ay naroroon pa rin siya sa gilid ko. Kamuntikan pa akong mapasigaw ng bigla siyang magsalita.

“Anong pipiliin mo, pangarap o pag-ibig?”

Madaling katanungan, mahirap sagutin. Sino ba namang tao ang ayaw ng pag-ibig? Lalo na sa katulad kong nauubos lang ang oras sa bahay at trabaho. Aminin ko man o hindi ay alam kong gusto ko nito, kailangan ko nito.

Subalit may pangarap ako, ang maging isang guro. Makapagbahagi ng mga nalalaman ko at mga dapat ko pang malaman. Maging bahagi ng bawat susunod na henerasyon sa kanilang pagusbong. Maging manunulat rin, makagawa ng mga akdang makakapagambag ng kapakinabangang kinakailangan ng mga makakabasa nito. Makapaglimbag ng isang librong nakapangalan sa akin at maaari  kong sabihing akin iyon. Mabigyan ng kahit isang parangal dahil sa naisulat ko. Wala na sigurong mas sasaya pa sa katuparan ng mga iyon.

Sa kabila ng mga isipin kong iyon ay nilingon ko ang bata. May ngiti kong sinagot ang kanyang katanungan.

Napangiti rin siya, kasabay ng pagkuha niya ng isang palaso mula sa lalagyang nakasukbit sa kanyang likod. Ibinala niya ito sa dala niyang pana at itinutok sa akin saka binitawan.

Tumarak ang palaso sa kaliwang bahagi ng aking dibdib subalit wala akong naramdamang kahit anong sakit na dulot nito.

Tumakbo ang bata palabas ng pinto ng opisinang iyon at naiwan akong tulala.

Ilang sandali ang nakalipas ay pumasok sa pinto ang isa sa mga kaopisina kong babae, mapapansin sa kaliwang bahagi ng kanyang dibdib ang nakatarak na palasong kagaya ng sa akin.